مدیریت امور پردیس های دانشگاه فرهنگیان استان اصفهان

راهیان نور، سفری برای دیدن نیست؛ برای «فهمیدن»

دل ها راهی جنوب شده اند، پیش از آن که قدم ها حرکت کنند. دانشجومعلمان، با چمدان هایی پر از شوق و نگاهی گره خورده به آسمان، عازم سرزمینی شدند که هنوز صدای قدم های شهدا در خاکش شنیده می شود. این بدرقه، وداع با روزمرگی و سلامی دوباره به حقیقت است.

می‌گذرد کاروان، روی گل ارغوان

قافله ‌سالار آن، سرو شهید جوان

 

در غم این عاشقان، چشم فلک خون ‌فشان

داغ جدایی به دل، آتش حسرت به جان

 

به گزارش اداره روابط عمومی و اطلاع‌رسانی دانشگاه فرهنگیان استان دانشجومعلمان پسر و دختر دانشکده ها و مراکز دانشگاه فرهنگیان استان اصفهان در قالب کاروان های دانشجویی راهیان نور در دو هفته دوم بهمن ماه ۱۴۰۴ راهی مناطق عملیاتی جنوب شدند.

 

 شایان ذکر است  مجموع تعداد نفرات اعزامی  ۴۱۰ نفر که از این تعداد به تفکیک، دختران حدود ۳۰۰ نفر ، که متشکل از دانشکده های علوم تربیتی فاطمه زهرا (س) ،  علوم پایه شهید رجایی، مرکز کوی امام و همچنین مرکز امام خمینی (ره) کاشان و پسران دانشکده ها و مراکز استان اصفهان جمعا ۱۱۰ نفر دانشکده علوم انسانی باهنر ۷۵ نفر، مرکز سلامتیان ۱۲ نفر، مرکز شهید آیت ۸ نفر و مرکز آران بیدگل کاشان ۱۵ نفر بودند، که به این مناطق اعزام شدند.

 

دل‌ها راهی جنوب شده‌اند، پیش از آن‌که قدم‌ها حرکت کنند. دانشجومعلمان، با چمدان‌هایی پر از شوق و نگاهی گره‌خورده به آسمان، عازم سرزمینی شدند که هنوز صدای قدم‌های شهدا در خاکش شنیده می‌شود. این بدرقه، وداع با روزمرگی و سلامی دوباره به حقیقت است.

 

------------------------------------

راهیان نور، سفری برای دیدن نیست؛ برای «فهمیدن» است. برای آن‌که معلم، پیش از ایستادن پشت میز کلاس، زانو بزند کنار خاکی که مردان خدا بر آن قد کشیدند. امید آن‌که این مسیر نورانی، دل‌ها را روشن‌تر، عهدها را عمیق‌تر و نگاه‌ها را مسئولانه‌تر بازگرداند.

 

به سلامت بروید؛ جنوب، منتظر دل‌هایی است که بلدند آرام گریه کنند و عمیق بفهمند.

 

دوکوهه فقط یک پادگان نبود ...کارخانه‌ ای بود که انسان تربیت می‌کرد. همین‌جا جوان‌ هایی ایستادند، که بعد ها نامشان شد همت، متوسلیان، باکری ...، اینجا درس‌ ها روی نیمکت نبود؛ روی خاک بود. درسِ ایستادن، درسِ انتخاب. 

 

دوکوهه هنوز هم دانشگاه است، برای هر کسی که بخواهد جور دیگری زندگی کند.

 

فکه فقط خاکِ خاطره نیست ...خاکِ ریشه‌هاست. اینجا از مردی گفتیم،. که پیش از آنکه فرمانده شود، فرزندِ مادری بود،. که نور را در خانه‌ اش کاشت.  گاهی حماسه، از میدان جنگ شروع نمی‌شود؛ از تربیت شروع می‌شود. فکه باقری یادمان آورد، هیچ قله‌ ای، بی‌ ریشه قد نمی‌کشد ...